یک دهم میلی‌متر شبیه یک جزئیات خرید به نظر می‌رسد. روی یک پنل تخت بزرگ، این مقدار قطعه را تغییر می‌دهد. سختی خمشی با مکعب ضخامت افزایش می‌یابد، بنابراین حرکت از ۰٫۵ میلی‌متر به ۰٫۶ میلی‌متر پنل را تقریباً ۷۳ درصد سخت‌تر می‌کند در حالی که ۲۰ درصد فولاد بیشتر اضافه می‌شود. این مفید است اگر قصد داشته باشید پنل سخت‌تری بخرید. اما مشکل است اگر تغییر بی‌سر‌و‌صدا رخ دهد، پس از تأیید نقشه، زیرا همه چیز پیرامون پنل برای عدد اصلی ساخته شده بود. انباشت فلنج ضخیم‌تر می‌شود، بنابراین بستنی که قبلاً درست بود اکنون کوتاه می‌نشیند یا بیش از حد فرو می‌رود. پنل دورتر در قاب خود قرار می‌گیرد، که به صورت خط شکافی ظاهر می‌شود که دیگر با درب کناری‌اش مطابقت ندارد. بازگشت فنری تغییر می‌کند، بنابراین زاویه خمشی که قبلاً روی مقدار اسمی می‌نشست اکنون منحرف می‌شود، و تخت‌بودن روی یک پنل نازک و پهن اولین چیزی است که تغییر می‌کند. اگر قطعه به یک جزء جفت‌شونده جوش یا پرچ شود، خطای انباشت به آن جزء نیز منتقل می‌شود. روی خط تولید، تفاوت سخت‌تر دیده می‌شود و رفع آن گران‌تر است: قطعات هنوز جا می‌روند، فقط دیگر آن‌طور که سال گذشته جا می‌رفتند جا نمی‌روند. قاعده عملی این است که ضخامت را در مرحله نقشه‌کشی تثبیت کنید، آن را به نیاز سختی گره بزنید نه به قیمت فولاد آن هفته، و هر جایگزینی را به عنوان یک تغییر مهندسی تلقی کنید — با قیمت‌گذاری، نمونه‌گیری و تأیید، نه جایگزینی توسط بخش خرید.