یک اتصال‌دهنده شارژ دو بار ارزیابی می‌شود: یک بار در روزی که نصب می‌شود، و بار دیگر هجده ماه بعد وقتی راننده‌ای گزارش می‌دهد که دسته در حال گرم شدن است. آزمون اول یک برگه داده است. دومی دوام مکانیکی است، و همان است که تعیین می‌کند آیا ادعای گارانتی بر عهده تأمین‌کننده می‌افتد یا بر عهده بهره‌بردار.

پرسش مرتبط این نیست که آیا یک اتصال‌دهنده هنگام نو بودن کار می‌کند. بلکه این است که پس از ده هزار چرخه اتصال و جداسازی چه چیزی از آن باقی می‌ماند — تقریباً یک بار درج در روز برای بیشترِ سی سال، یا سه سال استفاده سخت در یک ایستگاه عمومی پرتردد.

آزمون دوام مکانیکی به شمارش چرخه‌ها محدود نمی‌شود. پس از تکمیل چرخه‌زنی، آزمون‌های الکتریکی تکرار می‌شوند. یک اتصال‌دهنده می‌تواند همچنان به‌درستی قفل شود و همچنان در تحمل دی‌الکتریک شکست بخورد، زیرا عایق در اثر ده هزار درج ساییده شده است. آن آزمون دوم همانی است که ارزش دارد از تأمین‌کننده درباره‌اش بپرسید.

نگه‌داری چفت، نیمه دیگر تصویر است. یک کابل DC تحت بار سنگین است و چفت تنها چیزی است که آن را در ورودی خودرو نگه می‌دارد. مشخصات رایج، نیروی کششی بیش از ۵۰۰ نیوتن را برای چفت قفل‌کننده الزامی می‌کند تا کابل در حین جریان یافتن جریان برق، بیرون کشیده نشود.

محیط به همان اندازه مکانیزم اهمیت دارد. کانکتوری که در فضای باز قرار دارد، با نمک، اشعه UV و نوسانات دمایی بین -۴۰ درجه سانتی‌گراد تا +۸۵ درجه سانتی‌گراد مواجه می‌شود. آزمون پاشش نمک خنثی مطابق ISO 9227 که برای چند صد ساعت اجرا شده و از نظر زنگ قرمز روی کنتاکت‌ها و پوسته بررسی می‌شود، شاخص مفیدتری نسبت به یک رتبه‌بندی IP واحد است — زیرا IP55 روی کانکتور مونتاژشده اندازه‌گیری می‌شود و یک محفظه مونتاژنشده اطلاعات بسیار کمی به شما می‌دهد.

هنگام مقایسه تأمین‌کنندگان، سه پرسش را به این ترتیب بپرسید: چند چرخه درج روی کانکتوری که می‌خرید اجرا شده است، آیا آزمون دی‌الکتریک پس از آن تکرار شده است، و آیا کد دسته را می‌توان تا سابقه آزمون ردیابی کرد. تأمین‌کننده‌ای که می‌تواند به هر سه پاسخ دهد، معمولاً همان کسی است که دو سال بعد هم وقتی مشکلی پیش می‌آید پاسخ می‌دهد.